อาจไม่กล้าพอพูดว่าฉัน...รักเธอ ได้แต่บอกรักเธอเพียงในใจ ได้แต่รักเธอเพียงข้างเดียวเรื่อยไป แต่ยังไงฉันก็จะรอ

ไม่รู้เหมือนกันนะว่าทำไมชีวิตช่วงนี้มันยุ่งเหยิงแปลก ๆ

บางครั้งงานก็มาซะตั้งตัวรับไม่ทัน (ไม่เท่าไหร่ ทำไม่ทันด้วยสิ)

แต่ละงานที่เข้ามาล้วนแล้วแต่เป็นโปรเจคยาว

จะหยุดหรือลาไปทำธุระ ก็ไม่กล้าทิ้ง

เบื่อจัง! เลย

แล้วพักนี้รู้สึกเหมือนว่าเราจะซึม ๆ ไปด้วยสิ

อาจจะเป็นเพราะอากาศหรือเปล่า ฝนตก ๆ แล้วทำให้เบื่อ

รวมทั้งเหงา ๆ ยังไงชอบกล

เบื่อชีวิตแบบนี้จัง

ทำไมคนเราต้องรู้สึกเหงา เศร้า ทุกข์ด้วยนะ

บางครั้งการที่เรามีใครสักคนมันก็เป็นเรื่องดี

แต่บางครั้งมันก็เหมือนเป็นเรื่องทุกข์ใจ

(ตกลงว่าตรู จะเอาอย่างไรกับชีวิตดี)

บางครั้งก็แค่อยากมีใครสักคนเข้าใจไม่ใช่รุกรานกับชีวิต

ต้องการใครสักคนที่มาคุยด้วยแบบเพื่อน แบบคนรัก แต่ไม่จู้จี้

มีบ้างไหมเนี่ย

วันนี้ก็มาทำงานแบบเซ็ง ๆ กับชีวิต

เพราะไม่อยากรับรู้อะไรทั้งสิ้น

งานโปรเจคเยอะแล้วใหญ่ด้วย

ต้องเขียน Schedule ให้กับเจ้านายด้วย

เฮ้อ! เบื่อตรงนี้แหละ เกิดทำไม่ทัน ซวยเลย

มีเวลาอีกไม่ถึง 2 อาทิตย์ สำหรับ โปรเจคตัวแรก

ครึ่งเดือน  สำหรับโปรเจคที่สอง

และ 1 อาทิตย์ สำหรับโปรเจคตัวใหม่ที่พึ่งได้รับ

เบื่อจัง !

พักนี้ก็ไม่มีใครให้ระบายด้วยสิ จะสาธยาย ให้ฟัง

ก็ไม่มีเลย

เค้าหายไปไหนของเค้านะ 

ไม่มีแม้ข้อความกลับมาเลยด้วย

ทำให้เราไม่กล้าส่งอะไรไปให้อีกเลย ไม่กล้าแม้แต่จะโทรด้วย

ไดอารี่เค้าก็เปิดไม่ได้ซะงั้นเป็นมาหลายวันแล้ว

จะเปิดอีกทีก็ต้องใช้ Mozilla เปิด

แล้วอีกอย่างคือ ทำไมฝนมันตก ซะทุกวัน ว้า....

ตรูเบื่อนะ มันเปียก  แล้วอีกอย่าง

มันเหงา ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เข้าใจไหม

เหมือนอะไร อะไร เริ่มไม่ค่อยลงตัว
ทำอะไรเธอเอาแต่มัว จะหาเรื่องกัน
เหมือนที่คบและฝืนคบได้แค่วัน ๆ
จากกันไปมันก็เท่านั้น เฉยและชา
ไม่ได้ยินว่ารัก มานานเท่าไหร่
นี่ไม่ใช่เธอ ไม่ใช่เลย
ยังเหลืออยู่ไหม หายไปไหน หาไม่เจอ
ยังคิดกับเธออย่างเคยคิดได้รึเปล่า?
คนสองคนนี้ หรือจะเหลือเพียงแต่เงา
หมดเวลาลงแล้ว เรื่องเรา รึไงเธอ
เธอไม่ค่อยสบตาไม่มองหน้ากันเลย
ไม่ใส่ใจดูแลอย่างเคยไม่เหมือนเมื่อวาน
เหมือนฉันคือภาระที่ช่างน่ารำคาญ
มันจำเป็นจริง ๆ วันนี้ที่ต้องถามไป